Συνέντευξη Αλέκου – Μαρίας- Ασπασίας (Γιούλη)

Συνέντευξη Αλέκου – Μαρίας- Ασπασίας (Γιούλη)

_Γιούλη: Γεια σας ξεκινάμε μια συνέντευξη με τον Αλέκο τον Αλεξίου... τη Μαρία Μ. την Ασπασία Αλεξίου

Πρώτη ερώτηση: Όταν λέμε τραγούδι, ποιο σου έρχεται πρώτα στο νου.

_Αλέκος: Το πρώτο τραγούδι που είχα μάθει είναι ,

ρε τι μυστήρια πούναι η Ελλάδα

δάνειο κλείνει φράγκο δε δίνει

_Γιούλη: Θυμάσαι πώς πάει αυτό το τραγούδι, πώς τραγουδιέται;

_Αλέκος: (τραγουδάει)

ρε τι μυστήρια πούναι η Ελλάδα

δάνειο κλείνει φράγκο δε δίνει

Κι έχει συνέχεια:

Στο τραμ όταν βρεθεί

ο κάθε Έλλην ακούει τον εισπράκτορα να φωνάζει: Ο κύριος να περάσει στο διάδρομο. Απαγορεύονται τα σάντουιτς,  τα γραμματόσημα και οι οξυγονοκολλήσεις.

_Γιούλη: (Γέλια) Πάρα πολύ ωραίο

_Μαρία Μ: Και ... επίκαιρο!

_Γιούλη: Και επίκαιρο... Εσένα Μαρία, Όταν λέμε τραγούδι, ποιο σου έρχεται πρώτα στο νου;

_Μαρία Μ: Δεν μπορώ...

_Αλέκος: Το δεύτερο τραγούδι... είναι  Κάτω στα Λε κάτω στα Λε κάτω στα Λεμονάδικα.

_Μαρία Μ:Άσε, να πει ο Αλέκος.

_Γιούλη: Αυτό είναι...

_Αλέκος: Θεσσαλονικιό!

_Γιούλη: Είναι από την παιδική σου ηλικία;

_Αλέκος: Από την παιδική μου.

_Γιούλη: Αυτή είναι η δεύτερη ερώτηση. Από την παιδική σου ηλικία ποιο τραγούδι θυμάσαι. Το Κάτω στα Λεμονάδικα; Για πες το Κάτω στα Λεμονάδικα

_Αλέκος: (τραγουδάει)

Κάτω στα Λε κάτω στα Λε κάτω στα Λεμονάδικα

έγινε φας.. Κάτω στα Λεμονάδικα έγινε φασαρία

Δυο Λεμονά δυο Λεμονά Δυο Λεμονάδες πιάσανε

το ξύλο που θα φάνε

Το λένε αυτό Λεμονάδικα, το ξύλο που θα φάνε γιατί εκεί πούλαγαν χασίσι

_Γιούλη: Α, είναι... όλο ωραία τραγούδια μου λες πατέρα...

_Αλέκος: (γελάει)

_Γιούλη: Με πολλά υπονοούμενα νομίζω είναι τα τραγούδια... Εσύ Μαρία το πρώτο τραγούδι που θυμάσαι από παιδί;

_Αλέκος: Γκέο Βαγκέο...

_Μαρία Μ: Δε θυμάμαι ρε παιδιά, κόλλησα.

_Γιούλη: Άντε...

_Μαρία Μ: Τι τραγούδι, στο στιλ αυτό δηλαδή;

_Γιούλη: Ό,τι... όχι, όχι, όποιο τραγούδι, μπορεί νάναι παιδικό τραγούδι, μπορεί νάναι ένα που σούλεγε η μάνα σου, που σούλεγε ο πατέρας σου, ένα που νανούριζαν εσένα, που νανούριζαν τ’  αδέρφια σου...

_Μαρία Μ: Τα μπεμπέ τραγούδια λες εσύ τώρα...

_Γιούλη: Όχι, μπορεί νάναι μπεμπέ, μπορεί νάναι και τα Λεμονάδικα!

_Μαρία Μ: Έκανε ένα λάθος με τα Λεμονάδικα. Δυο Λεμονάδες πιάσανε που κάναν την κυρία.

_Αλέκος: Α;

_Μαρία Μ: Κάναν την κυρία οι Λεμονάδες!

_Αλέκος: Ε, πώς να το κάνουμε τώρα!

_Γιούλη: Κυρ αστυνόμε μη βαράς, αφού καλά το ξέρεις. Έτσι;

_Αλέκος: Ναι

_Γιούλη: Μάλιστα... συμφωνώ.

_Αλέκος: Εγώ είπα τα σημαντικά.

_Γιούλη: Δε θυμάσαι Μαρία, ε;

_Μαρία Μ: Ε, ενώ λέω ένα σωρό χαζά....

_Γιούλη: Εσύ μαμά θυμάσαι ποιο τραγούδι τραγουδούσατε όταν ήσαστε παιδιά, την παιδική σου ηλικία;

_Ασπασία: Από τραγούδια ... ξέρω πάρα πολλά...

_Γιούλη: Πες ένα τώρα. Ποιο σούρχεται στο μυαλό;

_Ασπασία: Στον Άδη θα κατέβω...

_Γιούλη: Στον Άδη θα κατέβω; Ωραίο! Και επίκαιρο!

(Τραγουδούν όλοι) Στον Άδη θα κατέβω, στον Άδη θα κατέβω

Στον Άδη θα κατέβω και στον Παράδεισο

_Γιούλη: Λοιπόν Μαρία εσένα θα σε πάω στο κέντρο Αλτσχάιμερ γιατί η μάνα μου κι ο πατέρας μου θυμούνται ενώ εσύ;

Λοιπόν τώρα θα μου πείτε ποιο τραγούδι έχει σημαδέψει τη ζωή σας.

_Αλέκος: Πάρα πολλά.

_Γιούλη: Για πες μου ρε πατέρα.

_Αλέκος: Πάρα πολλά διότι η ζωή χωρίς ποίηση, χωρίς τραγούδι, χωρίς μουσική είναι όχι ξάνοστη... απαίσια!

_Γιούλη: Για πες μου ρε πατέρα τώρα!

_Αλέκος: Εγώ παλιά θυμάμαι

Ο βοριάς με μανία σφυρίζει

μια σειρήνα κλαυθμηρίζει

κι από πέρα ένα ρολόι χτυπά την ώρα σιγά

(τραγουδώντας)

Είναι μεσάνυχτα κι όλη η φύσις ησυχάζει –δεν το σηκώνω εγώ-

κι ένας νιος όπου σπαράζει δεν κοιμάται ξαγρυπνά

_Γιούλη: Αυτό εσένα σου σημάδεψε τη ζωή σου για κάτι

_Αλέκος: (συνεχίζει να τραγουδάει)

μα θυμάται με μαράζι μια γυναίκα π’ αγαπά τρελά

τη ζητά κι αναστενάζει ενώ αυτή είναι μακριά

Είναι το τραγούδι πούμαθα μικρός...

_Γιούλη: Δε θέλω μικρός...

_Αλέκος: Καλά...

_Γιούλη: Να σε έχει σημαδέψει, δηλαδή έναν πόνο μεγάλο... μια χαρά... έναν...

_Αλέκος: Εγώ κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, δεν έχω κανένα σημάδι, ούτε από τραγούδι, ούτε από σπρωξιά, ούτε από τίποτα. Την έβγαλα τη ζωή καθαρή, καθαρότατα, αρμονικά κι ωραία. Είμαι στα 90 μου χρόνια, αλύπητα χτυπάν χαστούκια η ζωή, σφουγκίζομαστε και περνάν τα δάκρια.

_Γιούλη: Πάρα πολύ ωραία! Εσύ μαμά ξέρεις... ποιο τραγούδι σου σημάδεψε τη ζωή. Έχεις κανένα τραγούδι που σου σημάδεψε τη ζωή μαμά;

_Ασπασία: Έχω δύο...

_Γιούλη: Για πες το ένα;

_Ασπασία: Στον Άδη θα κατέβω...

_Αλέκος: Το είπες αυτό.

_Γιούλη: Να πούμε ένα άλλο.  Ποιο τραγούδι είπες όταν παντρεύτηκες;

_Αλέκος: Θα πάω στα Γιάννενα.

_Ασπασία: Εγώ είμαι η βλάχα η όμορφη...

(τραγουδούν όλοι)

η βλάχα η παινεμένη

πούχω τα χίλια τα πρόβατα

τα πεντακόσια γίδια

λύκος να φάει τα πρόβατα –τόλεγε και η μακαρίτισσα η μητέρα μου αυτό-

λύκος να φάει τα πρόβατα

και τσάκαλος τα γίδια

φεύγω και πάω στα Γιάννενα

_Γιούλη: Και πήγες στα Γιάννενα;

_ Ασπασία: Ήμουν μικρή

στου μπέη τα σαράγια

 γεια σου χαρά σου μπέη μου

_Γιούλη: Και βγήκε ο μπέης από απέναντι.

_Αλέκος: Βγήκε ο μπέης κι έκανε τα μπεόπουλα!

_Γιούλη: Για πες εσύ μπέη κανένα άλλο τραγούδι

_Αλέκος: Τι να πω;

_Γιούλη: Απ΄τις παρέες, κανένα άλλο που θυμάσαι...

_Αλέκος: Τραγούδια συνέχεια. Εμείς επειδή είμαστε λίγο στο ρεμπέτικο κύμα...

_Γιούλη: Ναι αλλά αστικό μου λες μέχρι τώρα...

_Αλέκος: ... τραγουδούσαμε τα δικά μας, τα περί ρετσίνας και σαν πιω καλό κρασί ζαλίζομαι, ξεμυαλίζομαι στη στιγμή.

Στη γειτονιά σου πέρασα βρήκα παρέες κέρασα

(τραγουδιστά) μη θαρρείς πως τόκανα για σένα

βήματα με φέραν ξεχασμένα.

Μα τώρα πια βρε ξέρε το

βρήκα κρασί εξαίρετο

κι έτσι μου μένει για ερωμένη

ηηηη μισή που μ’ ανασταίνει

Σαν πιω κρασί ζαλίζομαι

ξεμυαλίζομαι στη στιγμή

τα λογικά ου χάνονται και ξεχάνονται οι καημοί...

_Γιούλη: Δε μου λες , κανένα τραγούδι που δε θες ν΄ ακούσεις ποτέ στη ζωή σου;

_Αλέκος: Αφού δεν τόχω ακούσει πώς να το πω;

_Γιούλη: Όχι, λάθος σου την έκανα την ερώτηση. Που δεν θέλεις να ξανακούσεις ποτέ στη ζωή σου. Που δε θέλεις να το ξανακούσεις , που σου θυμίζει κάτι άσχημο.

_Αλέκος:  Όλα τα τραγούδια είναι καλά! Όλα τα τραγούδια είναι.

_Γιούλη: Εσύ μαμά, είναι κανένα τραγούδι που δεν θες να το ξανακούσεις στη ζωή σου ποτέ;

_Ασπασία: Στον Άδη θα κατέβω...

_Γιούλη: Αυτό μας το είπες.

_Ασπασία: Και στον παράδεισο.

_Αλέκος: Εκείνο που δε θέλω να ξανακούσω είναι Μες στης Πεντέλης τα βουνά στα πεύκα τριγυρίζω

_Γιούλη: Γιατί;

_Αλέκος: το χάρο ψάχνω για να βρω

μα δεν τον αναγνωρίζω

_Γιούλη: Μάλιστα, πάρα πολύ ωραίο. Δε μου λες, ποιο τραγούδι σε αντιπροσωπεύει τώρα, αυτόν τον καιρό, αυτή την ώρα που μιλάμε, το οποίο είναι επίκαιρο και σε εκφράζει τώρα, ποιο είναι;

_Αλέκος: Βρε ντουνιά θα σου δώσω μια να σου κάνω μεγάλη ζημιά.

_Γιούλη: Αααα, είσαι απίθανος! (το τραγουδάει). Εσύ Μαρία για πες ένα τραγούδι που να σε εκφράζει τώρα.

_Μαρία: Πολλά με εκφράζουν και πολλά δεν με εκφράζουν Τι να σου πω.... Δεν μούρχεται κάτι.

_Γιούλη: Εδώ η μαμά δεν μας είπε τίποτα για τα’ αντάρτικα. Πες μας ένα αντάρτικο.

_Αλέκος: (τραγουδάει)

Με το ντουφέκι μου στον ώμο

γυρίζω πόλεις και χωριά

της λευτεριάς ανοίγω δρόμο....