Συνέντευξη Δώρας (Κλαίρη)

ΔΩΡΑ 

Ποιο είναι το πρώτο τραγούδι που θυμάσαι .

Το θυμάμαι πάρα πολύ καλά . Είναι το « στόπα και στο ξαναλέω « με τη Μαρίζα Κώκ.το οποίο τραγουδι το λάτρευα και το τραγουδούσα   πάρα πολύ συχνά κ αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά , στο σπίτι μας τότε το πατρικό ο κάτω όροφος ήταν μισοάδειος  κ υπήρχε ένα δωμάτιο που ήταν άδειο . ¨ένα άδειο δωμάτιο που το χτυπούσε ο ήλιος  κι εγώ θυμάμαι ότι καθόμουν με τις ώρες εκεί κ τραγουδούσα στο πα κ στο ξαναλέω κ επειδή γινόταν αντήχηση εκεί μέσα   , ήταν σα να είχα μικρόφωνο εκεί μέσα και ακουγόταν πολύ δυνατά εκεί μέσα. Κ θυμάμαι μια φορά , το έμαθα πολύ εκ των υστέρων ,  η γειτονιά είχε ανοίξει τα παράθυρα  για να ακούσει το τραγούδι κ μάλιστα η κυρία , η γειτόνισσα , με ρωτούσε αν ήμουν εγώ  που τραγουδούσα ή αν ήταν η Μαρίζα Κωχ, στο ραδιόφωνο . Αυτό δεν το ξεχνάω . Και τώρα , μετά από άπειρα χρόνια , συνάντησα έναν μαθητή  ο οποίος ήταν από την απέναντι γειτονιά ,  κ έμαθα μέσα από τη μαμά του ότι άνοιγε το παράθυρο η μαμά του κ άκουγε αυτά που τραγουδούσα όταν ήμουνα παιδί .Ή τον σοκαριστικό αυτό για μένα.

Ηλικία θυμάσαι ;

Πρέπει να ήμουνα , δέκα , εκει μέσα.

Αν πάω πιο πίσω , αυτό που θυμάμαι  με πολύ πόνο και το αφήνω πίσω  , δε μπορώ  ούτε να το αγγίξω , με τίποτα , είναι το νανούρισμα , το οποίο δεν ξέρω για ποιους λόγους της ψυχής μου  ούτε τότε δεν μπορούσα να το ακούσω. Νανούριζε δηλ . η μαμά μου τον αδελφό μου  κι εγώ έκλαιγα και μου ερχόταν να πάρω τα βουνά.  Κι έχω φτάσει σ αυτή την ηλικία τώρα  και  αν ακούσω τώρα νανούρισμα μπορώ ν ανέβω το Χορτιάτη  για να τα αφήσω πίσω μου . δεν μπορώ ούτε σε ραδιόφωνο , ούτε σε τηλεόραση. Τίποτα , τίποτα , ούτε τις δυο πρώτες νότες δεν μπορώ ν ακούσω. Μου σκίζει τα σωθικά , μου τα σκίζει. Αρρωσταίνω , τρελαίνομαι . δηλ. δε μπορώ να βρω λέξη να περιγράψω το πώς αισθάνομαι  στο άκουσμα νανουρίσματος.

Δε σου πάει πουθενά το μυαλό σου , καμιά εικόνα, κάτι να συνέβη;

Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι  ότι παρ όλο που κι εγώ ήμουν πολύ μικρή , μάλλον είχα αντιληφθεί ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει με την υγεία του αδελφού μου,  οπότε όταν τον νανούριζε η μαμά , το συνέδεα φαίνεται μέσα στην ψυχή μου αυτό το πράγμα , αυτός ο πονετικός ήχος με τον πόνο του προβλήματος υγείας . αυτή την εξήγηση μπορώ να δώσω  και το κουβαλάω έτσι. Τον πόνο αυτό , με το νανούρισμα , δεν μπόρεσα να τον αποδομήσω  γιατί ακολούθησε θάνατος . το κουβαλάω ακόμα . μετά το νανούρισμα αυτό που θυμάμαι είναι το « στόπα και στο ξαναλέω».    4. 35 λεπτά

 Στην τελευταία  στροφή , που δεν την τραγουδάνε συχνά λέει « μη μου στέλνεις γράμματα γιατί γράμματα δεν ξέρω και με πιάνουν κλάματα …»  κι εκεί πάλι  σφίγγομαι .

Αφήνουμε την παιδική ηλικία και θάθελα να θυμηθείς συγκεκριμένες φάσεις της ζωής σου συνδεδεμένες με το τραγούδι.

Η φάση της ζωής μου η συνδεδεμένη με συγκεκριμένη γκάμα τραγουδιών ήταν εκεί γύρω στα 18-  20 , φοιτήτρια δηλ . που άκουγα πάρα πολύ Καζαντζίδη τότε ,  γιατί παιζανε καζαντζίδη τότε στα στέκια τα φοιτητικά που πηγαίναμε τότε  κ πάλι συνέδεα το άκουσμα με το πώς με επηρέαζε το άκουσμα  με αυτά που κουβαλούσα μέσα μου , που συνήθως ‘ετσι  συμβαίνει , που ήτανε από τη μια πάλι  επειδή ο καζαντζίδης είχε  κι αυτός πολύ πόνο από την ξενιτειά. Εμένα δεν με άγγιζαν  τα τραγούδια τη ςξενιτειάς , αλλά κάποια άλλα  τα οποία μου φέρνανε πόνο  κ ποιο τραγούδι ήταν αυτό … « φέρτε μου μια κούπα με  κρασί   και κάθομαι  παρέα  απόψε …»  και συνδεδεμένα με τον πόνο που είχα μέσα μου για τον Σίμο  γιατί ήταν πριν χειρουργηθεί  και ήμουν συνέχεια πεθαίνει , δεν πεθαίνει , τον χάνουμε δεν τον χάνουμε , οπότε όλο αυτό το πολύ μεγάλο διάστημα  μέχρι τα 23 μου – από τα 18 μέχρι τα 23 μου , βλέπε δηλ . μια πενταετία , εγω  αυτού του είδους τη μουσική άκουγα, έπινα και πολύ  και έκλαιγα . Επίσης ήταν και κάποια άλλα τραγούδια πονετικοερωτικά,  με τον Βοσκόπουλο  κ διάφορους άλλους  που ήτανε συνδεδεμένα με το ερωτικό κομμάτι της ζωής μου . Εκεί ηταν ο ερωτικός νταλκάς . ( 6.57 λεπτ)

Κα΄ποιο τραγούδι που δε θες να ξανακούσεις ;

Για μεγάλο διάστημα δυσκολευόμουν να ξανακούσω αυτά που άκουγε ο αδελφός μου . Τραγούδια του Στράτου Διονυσίου , επίσης ένα τραγούδι που έλεγε η Πίτσα Παπαδοπούλου  « Δυο φορές , δυο φορές το ίδιο λάθος ..» το οποίο ήταν το αγαπημένο του αδελφού μου  και πέρασαν πολλά χρόνια για να το ξανακούσω  ή κάποτε τα έβαζα εν είδη μνημόσυνου , τα άκουγα και γινόμουνα λιώμα .

Οι ιδιαίτερες συνθήκες της ζωής σου άκρως συνυφασμένες με συγκεκριμένα τραγούδια .

Στο σπίτι παρόλη τη φτώχεια , οι γονείς τραγουδούσαν . κατ αρχήν , εγώ ήμουν πολύ μικρό παιδάκι , δηλ. στο δημοτικό, οι παππούδες – το σπίτι ήταν δίπατο και οι παπάδες κάθονταν από κάτω , έρχονταν  φίλοι του παππού , μικρασιάτικες πρόσφυγες  και σκάρωνε κάποιο μεζεδάκι η γιαγιά  και ο παππούς με τους φίλους του  τραγουδούσαν . και ο παππούς έπαιζε τουμπερλέκι , δεν το καλοθυμάμαι αυτό  είναι αλήθεια , μου το αναφέρει η μαμά. Και θυμάμαι τον παππού να χτυπάει  ρυθμικά το χέρι του  στο τραπέζι .

Μετά ο πατέρα μου και η μητέρα , θέρμανση καλά δεν είχαμε  το χειμώνα αλλά θυμάμαι ότι καθόμασταν  στην κουζίνα , βάζανε την γκαζιέρα στη μέση  και τραγουδούσαν. Οπότε εγώ είχα ακούσματα δια ζώσης φωνής , όπως επίσης είχαμε κι ένα ραδιόφωνο , το οποίο κρατάω τώρα σαν αντίκα , οπότε είχα ακούσματα είτε δια ζώσης , είτε από το ραδιόφωνο. Το οποίο μάλιστα ραδιόφωνο με ταξίδευε , γιατί μέσα στην παιδική μου φαντασία  , γιατί είχα την εντύπωση ότι όλα αυτά που έβλεπα να αναγράφονται  στη γυάλινη ή πλαστική μάσκα μπροστά , όπου έλεγε Berlin , London  ,νόμισα ότι όλα αυτά είναι χωμένα εκεί μέσα στο ραδιόφωνο ,  ότι οι πόλεις είναι χωμένες μέσα στο ραδιόφωνο Μ άρεζε να το χαζεύω και να  φαντάζομαι ότι από  πίσω από αυτή τη μάσκα είναι όλες αυτές οι πόλεις , οι χώρες , τα ακούσματα τα αραβικά.  Όντως δηλ. είχα ακούσματα τραγουδιού.  10.10

Δεν θυμάμαι αν εγώ σιγοτραγουδούσα . θυμάμαι όμως το « πετραδάκι , πετραδάκι …».  Ήταν τραγούδια που με είχαν συνδέσει με τους γονείς , με το  σπίτι . Όταν τα καλοκαίρια ερχόμουν στη γιαγιά  στη Θεσσαλονίκη   και άκουγα να παίζει  το Juke Box απέναντι  στη ταβέρνα , εγώ έκλαιγα γιατί θυμόμουνα  το σπίτι , που σημαίνει ότι κάτι από αυτά που  άκουγα τα ακούγαμε στο σπίτι  και σιγοτραγουδούσα . επίσης θυμάμαι ότι πάντα στις σχολικές εκδρομές , όταν πηγαίναμε περίπατο , πάντα  στη διαδρομή , σιγοτραγουδούσα .

Δεν τραγουδούσα χαρούμενα τραγούδια . όλα είχαν μια πίκρα , έναν πόνο.  Μου έβγαινε η έκφραση του πόνου μέσα από τα τραγούδια . Στο 98% ήταν  σίγουρα έκφραση πόνου . Μετά από κάποια ηλικία άρχισα να τραγουδάω για διασκέδαση .

Από πότε ; (12 λ.)

Νομίζω μεσολάβησε ένα διάστημα βαριά βαριά μιας πενταετίας  που ο αδελφός μου ηταν καλά , μετά προέκυψε το πένθος  και πολύ αργότερα , θα μπορούσα να πω τα τελευταία 15 χρόνια  ότι μπορώ και τραγουδώ και χαρούμενα τραγούδια .

Στο σήμερα

Όταν ξυπνάς ;

Το ‘ Δυο μέρες μόνο ‘ με τη Δήμητρα Γαλάνη . ερωτικό , εντελώς .

Επίσης μ αρέσει ένα τραγούδι της Μποφίλιου , που ακούγεται πολύ τελευταία . μ αρέσει πολύ να το βάζω στο αυτοκίνητο όταν οδηγώ . Έχει πολύ χαρούμενη μουσική κ νιώθω ότι με προχωράει .

Σημερινή κατάσταση της ζωής σου μ ένα τραγούδι  ;

Δύσκολη ερώτηση . μου ήρθε το ρεφρέν από ένα τραγούδι  σε στίχους του Καραμουρατίδη  , που τραγουδα η Γιωτα Νεγκα , « το δίκιο μου « , που λεει  ότι εγω τα κατάφερα με το σπαθί μου , εκανα αυτό , εκανα εκείνο κι εσυ τι έκανες…  δεν με εκφράζει μόνο σε μια ερωτική διάσταση , αλλά  γενικότερα  ότι εγω πάλεψα , εκανα κι εσυ ;

προσαρμοσμένο βέβαια .

Σ αρεσει να χορεύεις. ;

Παρα πολύ .

Μ ε τι μουσική ;

Μ αρέσει πάρα πολύ το αργό τσιφτετέλι, αυτό που δε θέλει πολλές κινήσεις , αλλά θέλει κινήσεις του μέσα σου , της ψυχής σου . επίσης μου αρέσει πάρα πολύ η ρέγκε , κ όλα τα λατιν , όπως επισης  λατρευα πάντα το βαλς κ το ταγκο  που χόρευε εξαιρετικά ο πατέρας μου, αλλά που στερήθηκα τη χαρά τους , γιατί οι άντρες της ηλικίας μας δεν  ξεραν να τα χορευουν . Λατρευω το χορό . Και το σουιγκ μου αρεσει πολύ   (17.50)

Ποτε ακους μουσική ;

Απαρέγκλιτα  όταν οδηγώ και ταξιδεύω . Όταν είμαι χαρούμενη πάντα μ αρέσει να ακούω . όταν είμαι στεναχωρημένη , κάποιες φορές το αποφεύγω . δε ξέρω , ίσως δεν το αντέχω .

Με ποιο τραγούδι ερωτεύτηκες ;

Το ‘ δυο μέρες μόνο’ , άρρηκτα συνδεδεμένο μ έναν έρωτα  , γι αυτό κ μ αρέσει να το ακούω το πρωί .

Με ποιο ονειρεύεσαι;

Της Πασπαλά  , που μιλά για πολλά νησιά …. Έχει όλα τα νησιά , χαρούμενο.

Θα αφιέρωνες σε φίλη σου ;

Σε επανεκτέλεση της Φωτεινης  Βελεσσιώτου  « Μ εσένα πλάι μου …»

Θα ήθελες να σου αφιερώσουν ;

«  εισαι η ζωή μου , η αναπνοή  μου …»

Τι  χρωμα ;

Πορτοκαλί

Αρωμα ;

Λουλουδι από περγαμοντο . ευχάριστο , , οσο και να το βαζεις δε σε βαραίνει ποτέ , ή από κάποιο εσπεριδοειδές

Γεύση ;

Εσπεριδοειδων , γιατί δεν θα τοθελα ουτε γλυκο , ουτε πικρο, ουτε αλμυρό .

Μετανιωσες για καποιο τραγούδι   που αφιερωσες σε καποιον

Δε νομίζω

Κατι που ηθελες  να αφιερωσεις ,  αλλά δεν το έκανες γιατι … δεν προλαβες

Ναι, θα ήθελα να αφιερώσω ένα τραγούδι  βαθιάς  και αληθινής αγάπης στην Αθηνά , που πέθανε  και δεν πρόλαβα. Γιατί η Αθηνά είχε το συναίσθημα φυλακισμένο , οπότε έπρεπε κάποιος απ έξω να σπάσει το τσόφλι  και δεν πρόλαβα να της το σπάσω εγώ το τσόφλι.

Αν ήθελες τώρα να της αφιερώσεις κάτι …

Να σκεφτώ ένα τραγούδι που να λέει η ζωή είναι ωραία  κ μη τη χάνεις , σίγουρα θα υπάρχει  αλλά δεν μύρεται αυτή τη στιγμή.  (24.30)

Εμένα τι θα μου αφιέρωνες ;

Σήκω χόρεψε κουκλί μου , να σε δω να σε χαρώ ….

Αυτό που μπορώ να πω σίγουρα είναι ότι και το τραγούδι και η μουσική είναι οξυγόνο.

Στεναχωριέμαι για αυτούς τους ανθρώπους που δεν ακούν μουσική , που δεν ξέρουν ν ακούν μουσική , που δε μπορούν να τη χαρούν . γιατί νομίζω ότι χάνουν τεράστιες ποσότητες Ο2. Τροφή για την  ψυχή τους .

Χθες το βραδύ δεν ήμουν καλά . το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να πιάσω την κιθάρα μου , να πω δυο τρία από αυτά τα τραγουδάκια που μου αρέσουν  και που πια αρέσουν και στους άλλους . όπως το . «σώσε με , δως μου να πιω το δηλητηριο …’ ‘η  το ΄τελευταίο φθινόπωρο « ή το τρελέ τσιγγάνε»   ή  όλα αυτά τα τελευταία τραγούδια της Νέγκα  ή «δικαίωμα …. Τραγουδώντας και μπορώντας να συνοδεύσεις τον εαυτό σου με ένα οργανο , πηγαίνεις από το ένα στο άλλο

 Ένα ακόμη τραγούδι που μου αρέσει πολύ και ξεκινάει α καπελα είναι το «Πριν» , που τραγουδά η Ματούλα Ζαμάνη , που είναι εξαιρετική πάνω στη σκηνή.   Μου εφτιαξε τη διάθεση η γυναίκα .

Το τραγούδι όμως  μ αρέσει πάρα πολύ . Με τρελαίνει. Δηλ.  Φτιάχνομαι από μόνη μου .

Αν αυτός που τραγουδάει παίζει και ένα όργανο και φτάνει σ αυτό το σημείο, έχει φτιαχτεί  δηλ. , δεν υπάρχει περίπτωση να μην επηρεάσει θετικά   και τους γύρω του . το δύσκολο είναι  να με βάλουν να παίξω . Αδύνατον .Μάγκωσα . Αν το μέσα μου δεν ανάψει για  να πω τα τραγούδια  που θα μ άρεζαν , τα αμαρτωλά μου δε μπορώ , δεν το κάνω