Συνέντευξη, φίλες Μαρίας Τσιών..

_ Μαρία: Η πρώτη ερώτηση είναι, απευθύνομαι στην Κάντια. Ποιο τραγούδι θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία Κάντια; Ό,τι σου έρθει στο μυαλό.

_Κάντια:  «Πέρα στους πέρα κάμπους».

_ Μαρία: «Πέρα στους πέρα...». Μήπως μπορείς λίγο έτσι και να μας

_Κάντια:  ... να το τραγουδήσω;

_ Μαρία: λίγο, έτσι να μας το τραγουδήσεις...

 _Κάντια:  (το τραγουδάει: Πέρα στους... κοπελιές»)

_ Μαρία: Εεεε, σου φέρνει τίποτα, έτσι, κάποιες αναμνήσεις; Για κάποιο συγκεκριμένο λόγο;

_Κάντια:  Δημοτικό σχολείο, δασκάλες παλιές, εποχή περασμένη, πριν από 60 χρόνια

_ Μαρία: Μάλιστα, ναι. Ελένη , εσύ.

_ Ελένη: Εγώ τώρα... θυμάμαι... τα «ηλιοβασιλέματα».

_ Μαρία: Δηλαδή

_ Ελένη: (Το τραγουδάει). (Ηλιοβασιλέματα... αναμνήσεις). Εντάξει, είμαι και λίγο παράφωνη.

_ Μαρία: Τι αναμνήσεις;

_ Ελένη: αναμνήσεις: Θυμάμαι κυριακάτικα πρωινά, είναι το αγαπημένο τραγούδι του μπαμπά μου, αυτό...

_ Μαρία: Άρα σου θυμίζει τον μπαμπά σου.

_ Ελένη: Ναιαιαιαια, και τη μαμά μου, γιατί χωνόμουνα στο κρεβάτι τους εκεί ανάμεσα, Κυριακή πρωί που δεν υπήρχε σχολείο και το χαιρόμουνα πολύ καθώς χουχούλιαζα εκεί ανάμεσά τους.

_ Μαρία: Μάλιστα. Εσύ Καίτη;

_Καίτη: Εγώ θυμάμαι τραγούδι, το «μήλο μου κόκκινο». Μήλο μου κόκκινο ρόιδο βαμμένο, εεεε χορούς κι εγώ στο σχολείοοο, προετοιμασία των χορώωων, παραστάσεις εκεί στην πλατεία του χωριούυυυ, χορευτικέεες , τέλος πάντων παρέες, αυτά.

_ Μαρία: Έτσι καμμιά πιο συγκ...

_Καίτη:  Το μήλο μου κόκκινο, αυτό, κάπου δεν ξέρω και τώρα ακόμη όταν το...  ακούω με συγκινεί και μου ΄ρχεται να κλά..

_ Μαρία: Να χορέψεις

_Καίτη: Πρώτα πρώτα να χορέψω, και καμιά φορά μου φέρνει κι έναν κόμπο στο λαιμό.

_Ελένη: Γάμους θυμίζει,  εμένα γάμους θυμίζει

_Κάντια: Μικρασιατικό...

_ Μαρία: Γιατί κόμπο;

_Καίτη: Ίσως γιατί θυμάμαι όλα αυτά τααα παλιά, ίσως γιατί είναι ένα δημοτικό τραγούδι πουυυ  σε φέρνει αυτή τη διάθεση, από τη μια να χορέψεις, από την άλλη θυμάσαι κιόλας πράγματα που δεν τα κάνεις σήμερα και δε σου βγαίνουν έτσι τόσο αυθόρμητα, ωστόσο,  αν είμαι σε κάποια κοινωνική εκδήλωση και το τραγούδι αυτό το ακούσω, είμαι η πρώτη που θα σηκωθώ να το χο...

_ Μαρία: Να το χορέψεις, έτσι... με ευχάριστη διάθεση...έτσι;

_Καίτη: Ναι, ναι, με ευχάριστα...

_ Μαρία: Με ευχάριστα συναισθήματα. Καλά μέχρι εδώ, τώρα το πρώτο τραγούδι που θυμάστε, ποιο μπορεί να είναι, το πρώτο, ό,τι σας έρθει στο μυαλό, ποιο θυμάστε, πρώτα πρώτα. Από την π, απ’ τα παλιά τα χρόνια. Με εε ποιο ας πούμε τραγούδι σας θυμίζει την παιδική σας ηλικία;

_Καίτη:  Τραγούδι ή και ποίημα;

_ Μαρία: Την πολύ παιδική ηλικία. Τραγούδι ή μουσική, που να ‘χει κάτι

_Κάντια: Εγώ θυμάμαι το ναυτάκι. (Τραγουδάει) Είμαι ένα μικρό καράβι. (διορθώνει) Το καραβάκι. (Τραγουδάει) Είμαι ένα μικρό καράβι

_ Μαρία: (Τραγουδάει) ...ένα μικρό καράβι ... Ήταν ένα μικρό καράβι.

_Ελένη: Εγώ θυμάμαι τη θεία Λένα. (Γέλια)

_ Μαρία: (Τραγουδάει) Καλημέρα στη μαμά

_Καίτη:  Αυτό το θυμάμαι συνδυασμένο και με μίαααα κίνηση. Το κάναμε τότε, στις σχολικές παραστάσεις που κάναμε τα καραβάκια και τον ρυθμό τον χτυπούσαμε στα χέρια...

_ Μαρία: Δηλαδή στη μι....

_Καίτη:  (Τραγουδάει) Ήταν ένα μικρό καράβι...

_ Μαρία: Κι η κίνηση;

_Καίτη:  Μπορεί να ήμαστε σταυροπόδι και να είχαμε μια κίνηση δεξιά και μια αριστ...

_Ελένη: Όπως πηγαίνει το καράβι.

_Καίτη:  Αριστερά. Ναι, όπως το καραβάκι. Στις επιδείξεις τις γυμναστικές που κάναμε τότε ή όταν ήμαστε μικρά που μας τόβαζε η δασκάλα και σηκωνόμαστε και το αποδίδαμε εκεί στο χολ

_ Μαρία: Είχες κάποια συγκεκριμένη εικόνα, καράβι να θέλεις να ταξιδεύεις, ή άσχετο...;

_Καίτη:  Τέλος πάντων, το να θέλω να ταξιδεύω με καράβι είναι ένα χαρακτηριστικό, το να έχω ένα άνοιγμα προς θάλασσα είναι απαιτ...  αιτούμενο για μένα. Ανά πάσα στιγμή, δηλαδή, και στο σπίτι όταν κάθομαι, να, όπως κάθομαι τώρα, η κατεύθυνσή μου θέλω να είναι προς την θάλασσα. Δεν μπορώ να είμαι ποτέ με πλάτη στη θάλασσα.

_ Μαρία: Παρ΄ όλο που είσαι από κάποια ηπειρωτική περιοχή!

_Καίτη: Κι όπ... κι όπου κι αν είμαι ζητάω τέτοιες διεξόδους. Στα βουνά ψηλά μελαγχολώ, παρόλο που είμαι από... κάμπο...

_ Μαρία: Απ’ τον κάμπο ει...

_Καίτη: Όχι, από πρόποδες βουνού, αλλά και κάτι άλλο, εεεε δεν μπορώ να είμαι σε μέρος που δεν μ ε φέρνει στο μυαλό θάλασσα. Θυμάμαι το χωριό που είχα διοριστεί που ήταν οροπέδιο, μέσα στον πρώτο μήνα, τέλος πάντων, νόμιζα πως θα πάθω μελαγχολία. Θέλω νάχω διέξοδο δηλαδή στη θάλασσα. Κι ίσως και το καραβάκι που θυμάμαι, κι όλα αυτά έχουν... 

_ Μαρία: άρα αυτό, γι’ αυτό ενδεχομένως να είναι το... Εσένα Ελένη;

_Ελένη: Εγώ τη θεία Λένα θυμάμαι.(γελάκια)

_ Μαρία: ... τη θεία Λένα. Κάποιες ίσως εικόνες απ’ αυτή την...

_Ελένη: Εικόνες... Μικρή μικρή, η μαμά μου να μου βάζει να φάω πρωινό, κι εγώ να είμαι εκεί κοντά στο ραδιόφωνο, ένα από κείνα τα μεγάλα τα ραδιόφωνα θυμάμαι, εεε και να ακούω με πολύ προσοχή,  μπορεί να σιγοτραγουδούσα κιόλας, μαζί με τα «παιδάκια» τα άλλα που ακούγονταν από το ραδιόφωνο, και με προσοχή να περιμένω τη συνέχεια, γιατί έλεγε ιστοριούλες, παραμυθάκια και τέτοια. Είμαι το παιδί της πολυκατοικίας (γελάκια).

_ Μαρία: Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί η Πασχαλιά, το ίδιο το τραγούδι της θύμιζε άσχημες , άσχημη συνέχεια. «Καλημέρα στα παιδάκια» κι αυτή έπρεπε λέει να πάει να πασταλιάσει τααα ...

_Ελένη: Ααα, ναι.

_ Μαρία: ...τα καπνά. Εσένα είναι ευχάριστη.

_Ελένη: Χαρούμενο, πολύ χαρούμενη θα έλεγα. Και είναι προσχολική ηλικία. Δηλαδή τριών, τεσσάρων χρονών; Είχε μια καθημερινότητα. Μία, έτσι, ρουτίνα καθησυχαστική.

_ Μαρία: Εσένα Κάντια; Απ’ το νησί;

_Κάντια: Εγώ, ήτανεεε, κοντά στο σπίτι μου, ήτανε μια ταβέρνα και τότε ήτανε τζουκ μποξ και θυμάμαι που είχε ένα τραγούδι, «Μαντουμπάλα, αγάπη γλυκιά μου», κι εγώ δεν ήξερα Μαντουμπάλα τι θα πει...

_ Μαρία: Εεε, ναι... χα χα

_Κάντια: ... Μαντουμπάλα, κι εν τω μεταξύ πήγαινα και στεκόμουνα εκεί στην πόοορτα, δεν έμπαινα μέσα , ας πούμε, στεκόμουνα στην πόρτα, για να δω αυτό, πώς γυρί... τι ήταν αυτό, γιατί δεν ήξερα, ας πούμε...

_Καίτη: Από πού έβγαινε η μουσική δηλαδή, από πού έβγαινε....

_Κάντια: Ο δίσκος ήταν... ξέρω εγώ, ραδιόφωνο... κι έβλεπα και το τζουκ μποξ έτσι αυτό που γύριζε κι έβαζεε...

_Καίτη: Κι έριχνες και τα νομίσματα...

_Κάντια: ήταν πολύ παράξενο, και δεν ... Παιδάκι, πήγαινα δεν πήγαινα στο δημοτικό, τόχω χάσει αυτό και με τις ώρες στεκόμουνα εκεί.  Στεκόμουνα, και κάποτε με διώχνανε κιόλα, λέει, φύγε, φύγε ας πούμε. Παιδάκι και Μαντουμπάλα, λέω τι θα πει Μαντουμπάλα και... (γελάκια). Έτσι ήταν. Ήμουν περίεργη για όλα αυτά...

_Μαρία: Υπάρχει κανένα τραγούδι που δε θα θέλατε ποτέ να το ακούσετε; Ποτέ! Δεν ξέρω, ένα τραγούδι που για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν θα ήθελες ποτέ να τραγουδήσεις ή να το ακούσεις. Υπάρχει; Κάποιο τραγούδι που δε σ’ αρέσει, ή δεν, δεν ξέρω, κάπως έτσι...

Κι αν όχι αυτό ένα τραγούδι που σε συνδέει με κάποιο σημαντικό γεγονός της ζωής σας. Μπορεί να είναι ευχάριστο, μπορεί δυσάρεστο, πάντως σημαντικό γεγονός.

_Καίτη: Ένα είναι, νομίζω ότι  είναι ένα τραγούδι του Μητροπάνου, το «Σ’ αναζητώ στ Σαλονίκη ξημερώματα». Είναι ένα τραγούδι που μου θυμίζει το γεγονός που μου συνέβη στη ζωή μου, που έχασα τον άντρα μου και που είχα, μερικές φορές τότες, στο έντονο πένθος, ας πούμε, την ααα διάθεση, να βγω, να πεταχτώ στο δρόμο, και να περπατήσω και να τον ψάξω στους δρόμους αυτής της πόλης, γιατί η Θεσσαλονίκη, ήταν η πόλη που τον γνώρισα, που έζησα τον έρωτά μας, τέλος πάντων, και τη ζωή μας γενικά. Έχω τρία τέσσερα τέτοια τραγούδια που... παρόλο που μου φέρνουν έντονο πόνο, είναι μερικές φορές που δε θέλω μόνο να τα πω, αλλά και να τα χορέψω, ρε παιδί μου, να ρίξω ένα ζεϊμπέκικο και να πω ότι...  κατάλαβες, δηλαδή να το ακούσω αυτό το τραγούδι και αν σηκωθώ και μόνη μου ακόμα και να τοοο χορέψω.

_Ελένη: Τόχεις με το χορό βρε!

_Καίτη: Τόχω με το χορό που εκφράζει –καλά εκφράζουν όλοι συναισθήματα- που εκφράζει πόνο, ας πούμε.

_ Μαρία: Άρα όταν το ακούς αισθάνεσαι πόνο, πόνο...

_Καίτη: Πόνο, να πάρω τους δρόμους ή να σηκωθώ και να χορέψω ένα ζεϊμπέκικο. Όσο στενοχωρημένη και να είμαι θέλω αυτό να το εκφράσω μέσα απόοο αυτό...

_ Μαρία: Από το τραγούδι...

_Καίτη: Από την κίνηση, τον πόνο μπορώ να τον εκφράσω εκείνη την ώρα. Και μπορώ να πω ότι εντάξει, ναι, παρόλο που είναι στενάχωρο, πώς να σου το πω, θέλω να το ακούω.

_ Μαρία: Πονάς, αλλά θέλεις να το ακούς, ε και αν το χορεύεις. Εσύ Ελένη;

_Ελένη: Εγώ θα έλεγα το  “a casa di Rene”, που το άκουγα πάρα πολύ,  σε μια ηλικία 11, 12 χρονών; Τόχω συνδέσει με μία... με διακοπές σε κατασκήνωση, πρώτη και μοναδική φορά στη ζωή μου, όταν χτιζόταν το σπίτι της Ολύμπου δεν μπορούσαν να πάμε διακοπές οικογενειακώς και με στείλανε μονάχη μου στην κατασκήνωση, που είχε και μεγάλα αγόρια. Ερωτεύτηκα με ένα αγόρι που ήταν 17 χρονών (γελάκια). Που δεν γύριζε να με κοιτάξει (γελάκια). Και γίνεται ένα πάρτι, και δεν ξέρω πώς τούρθε κι αυτουνού και μου ζήτησε να χορέψουμε. Και ήταν αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι, το “a casa di Rene”. Οπότε, δεν είναι ότι δε θέλω να το ξανακούσω, μα μου φέρνει στο μυαλό εκείνο..

_ Μαρία: Ναι, δεν ανήκει στην προηγούμενη ερώτηση τι δε θες ν’ ακούς, τι δε θες να τραγουδάς, ευχαρίστως το τραγουδάς

_Ελένη: Το ακούω με νοσταλγική διάθεση...

_ Μαρία: Θα μπορούσες να πεις ότι σου θυμίζει τα παιδικά σου χρόνια και μια συγκεκριμένη...

_Ελένη: Σκίρτημα, αυτό το σκίρτημα το ερωτικό...

_ Μαρία: Η προηγούμενη ερώτηση έχει κάτι αρνητικό: Τι ΔΕΝ θέλεις. Αυτή είναι τι σου θυμίζει ένα συγκεκριμένο...

.....

_ Μαρία: Εσύ Κάντια;

_Κάντια: Τραγούδι και να μη θέλω... δεν υπάρχει. Ακόμη και τα στενάχωρα που θυμίζουν στενάχωρα γεγονότα, δεν υπάρχει λόγος... Κάτι που ξυπνάει, τα νησιώτικα για παράδειγμα, με μεταφέρουν στην πατρίδα μου.... και συγκινούμαι, θέλω να κλάψω.

_ Μαρία: Έεενα, ένα έτσι που σ’ αρέσει πολύ, ένα νησιώτικο;

_Κάντια: (Τραγουδά) «Ξεκινάει μια ψαροπούλα..»

_ Μαρία: Από πού είσαι Κάντια, από ποιο νησί;

_Κάντια: Απ’ την Πάρο.

_ Μαρία: Απ’ την Πάρο! Σε σχέση με τα, τα νησιώτικα τραγούδια σε σχέση με τα τραγούδια εδώ πέρα της ηπειρωτικής Ελλάδας; Ποια είναι η άποψή σου., έτσι πιοοο;

_Κάντια: Ε, είναι ... Τα Ηπειρώτικα, δεν μ’ αρέσουνε καθόλου τα Ηπειρώτικα. Ίσως γιατί η σπιτονοικοκυρά μας έβαζε συνέχεια ραδιόφωνο αυτά τα μονοκόμματα, και ..

_ Μαρία: Ε, να λοιπόν που υπάρχουν τραγούδια που δεν θες ν’ ακούς. Τα Ηπειρώτικα.

_Κάντια: Τα Ηπειρώτικα αργούν. Είχαμε μια που έβαζε αυτά, από το πρωί ως το βράδυ, αυτή κάτω εμείς απάνω, κι ακούγαμε Ηπειρώτικα, μονοκόμματα , μονότονα, που με ζάλιζαν και τώρα και στο χορό, είχα πάει Λύκειο Ελληνίδων για χορούς, τέλος πάντων, δεν ήθελα, όταν ήταν Ηπειρώτικα δεν έπαιρνα μέρος γιατί, δεν με ευχαριστούσαν. Δεν ξέρω γιατί, ίσως από τότε έχει μείνει.

_Καίτη: Είναι και διαφορετικοί!!! Έχουν διαφορετικό χαρακτήρα τα εγχώρια από τους νησιώτικους. Οι νησιώτικοι είναι....

_ Μαρία: ...χαρούμενοι

_Κάντια: Είναι ανάλογα απ’ τον αέρα. Εμείς έχουμε αέρα, έχουμε θάλασσα, έχουμε κίνηση... Οι Ηπειρώτες είναι πιο ...

_ Μαρία: Μάλιστα, μάλιστα. Πολύ ενδιαφέρουσες πάντως οι απαντήσεις. Για να δούμε να ρθούμε τώρα στο τώρα. Και ποιο είναι, λέει, το τραγούδι που θέλεις να ακούς ή να τραγουδήσεις. Όταν ξυπνάς. Ανοίγεις τα μάτια σου και θες να τραγουδήσεις ένα τραγούδι. Ποιο μπορεί να είναι αυτό;

_Κάντια: Να πω εγώ.

_ Μαρία: Ναι.

_Κάντια: Εμένα μου άρεσε πάντα  «Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά».(γελάκι)

_ Μαρία: Ναι.

_Κάντια: Τέλος πάντων και έχει μείνει μέσα μου αυτό, και όταν το ακούω... ή το τραγουδάω τέλος πάντων, ή το τραγουδάω από μέσα μου γιατί δεν έχω ούτε καλή φωνή, ούτε το έχω αναλύσει ποτέ. Γιατί μου δημιουργεί, έτσι, μία ρομαντική διάααθεση, και νομίζω ότι είμαι σε μικρή ηλικίιιια, ότι ξαναζώ ένα έρωτα.

_ Μαρία: Ααααα, ωραία, ναι.

_Καίτη: Είδες τι αισιόδοξη ...

_ Μαρία: Σου το τραγούδαγε κανείς ποτέ αυτό; και;;;;

_Κάντια: Όοοοχι, όχι, όχι. Δεν μου το τραγούδαγε, αλλά εγώ ας πούμε, αυτό το επαναλαμβάνω μέσα μου και μου δίνει... με κάνει αισιόδοξη, εεε μου φέρνει τη νεανική μου ηλικία έτσι στο μυαλόοο, κι όλα αυτά.

 _ Μαρία: Ελένη;

_Ελένη: Εμένα μου αρέσει πολύ το δίχτυ.

_ Μαρία: Δηλαδή με το που ξυπνάς, έτσι, ανοίγεις τα μάτια σου...

_Ελένη: Εντάξει... Δεν τόιχω κάνει ποτέ...

_ Μαρία: Ναι,,εε, αλλά νομίζεις όμως. 

_Ελένη: Είναι ένα τραγούδι που... θεωρώ ότι περιέχει, ή μάλλον είναι μία σταγόνα πραγματικής φιλοσοφίας της ζωής. Με συγκινεί πάρα πολύ, μπορεί να μου φέρει και κόμπο στο λαιμό, μπορεί να δακρύσω μερικές φορές, με γειώνει κιόλας αυτό.   Είναι πάρα πολύ αντιπροσωπευτικό της ζωής μου αυτό το τραγούδι. Και νομίζω ότι μπορώ να το ακούω και το πρωί που ανοίγω τα μάτια μου.

_Καίτη: Δεν το θυμάμαι αυτό...

(τραγούδι)

_Ελένη: Μ’ αρέσει που σχολιάζει το  «μονάχος βρες την άκρη» κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι. Δηλαδή έχει ένα συνδυασμό και τύχης αλλά και προσωπικής... αποφασιστικότητας δράσης. Όλο αυτό με συγκινεί πάρα πολύ! Μου μιλάει στην ψυχή αυτό το τραγούδι.

_ Μαρία: Άρα θα μπορούσες να ξεκινήσεις τη μέρα σου τραγουδώντας αυτό το τραγούδι. Ναι, ωραία, ωραία, εσύ Καίτη;

_Καίτη: Τι να πω ρε παιδιά. Όχι πως θέλω, πρωί πρωί, μόλις ξυπνήσω να τραγουδήσω αυτό το τραγούδι, αλλά μερικές φορές και στη διάρκεια της μέρας τα τελευταία χρόνια, και μπορεί να μ’ ακούσατε καμιά φορά να το λέω, είναι της... ένα σλόγκαν, της Μαρινέλας, που εγώ λέω...

_ Μαρία: Θα μας το τραγουδήσεις κιόλας.

_Καίτη: Ναι... Το «Καμιά φορά λέω ν’ αλλάξω ουρανό μα δεν υπάρχουν δρόμοι».

_ Μαρία: Αυτό το πρωί; Πρώτο τραγούδι θα ήθελες;

_Καίτη: Δεν το τραγουδώ, σου είπα. Το είπα αρχή αρχή αυτό. Δεν το κάνω πρωί πρωί, αλλά ένα τραγούδι που με έρχεται σήμερα, στην παρούσα κατάσταση...

_ Μαρία: Αυτό είναι η επόμενη ερώτηση.

_Καίτη: Για πρωί δεν με έρχεται να τραγουδήσω ποτέ. Αντίθετα, τα τελευταία χρόνια είμαι και λίγοοο, είμαι πεσμένη.Αν είναι η επόμενη ερώτηση, ποια είναι η επόμενη;

_Μαρία: Κάποιο τραγούδι που να εκφράζει την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι τώρα, αυτή τη στιγμή, υπάρχει κάτι τέτοιο;

_ Καίτη: Ναι , ναι εμένα είναι αυτό που μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να μου βγαίνει αυθόρμητα, κι ως εκεί, παρακάτω δεν ξέρω καν τι λέει: «Αλλά καμιά φορά λέω ν’ αλλάξω ουρανό, μα δεν υπάρχουν δρόμοι». Μπορεί να εκφράζει, την δυσκολία της σημερινής αα εποχής, δηλαδή ότι καμιά φορά τη διάθεση να σηκωθώ να φύγω τέλος πάντων, κι απόοοοοοο, αυτήν εδώ πέρα τηην,  από το σπίτι..

_ Μαρία: το φευγιό τόχεις μόνιμο...

_ Καίτη: Απ΄ την χώρα από όπου θες, ν΄ αλλάξω ουρανό. «Και δεν υπάρχουν δρόμοι» , εδώ, το «δεν υπάρχουν δρόμοι» με φέρνει στο μυαλό τα ηλικιακά περιθώρια, δηλαδή ότι μεγάλωσα και δεν μπορώ να το κάνω αυτό, αυτόν τον ουρανό δεν μπορώ να τον....

_ Ελένη: Παρ΄ όλα αυτά υπάρχει πάντα και η θάλασσα...

_ Καίτη: Πάντα υπάρχει, τέλος πάντων, είναι μια διαφυγή. Άμα θες κι άλλο (γελάκια) ένα άλλο τραγούδι -έτσι άκουσέ το εσύ- που τραγουδάω είναι  - θα σου φαίνεται αστείο αλλά, το λέω καμιά φορά έτσι,  μούρχεται στο μυαλό-  είναι «Ο γέρο-Δήμος πέθανε, ο γέρο-Δήμος πάει». (Γέλια απ΄όλους).

_Μαρία: Αυτό γιατί; όμως, Καίτη, για εξήγησέ το

_ Καίτη: και ξαναλέω πάλι, έχει να κάνει με κάποιες ααααα, έτσι στιγμές που είμαι εμμμμ, κάτω, πώς το λένε, πεσμένη βρε παιδί μου, αυτό το «Ο γέρο-Δήμος πέθανε, ο γέρο-Δήμος πάει» και μια άλλη λέξη που λέει «Και τώρα αποσταμένος θέλω να πάω να κοιμηθώ, τέλος πάντων εεε», ναι δηλαδή, ναι, ναι, όταν είμαι κουρασμένη, ξέρω γω τι, ίσως επειδή νιώθω ότι σαν ένας δρομέας έκανα έναν δρόμο ζωής ξέρω γω τι μεγάλο, έτρεξα έναν αγώνα –η Αντωνία που είναι γυμνάστρια το καταλαβαίνει- αντοχής, και στο νήμα έπεσα αλλά δεν έχω τη δύναμη να σηκωθώ, όπως σηκώνονται οι αθλητές, ότι είμαι κουρασμένη, ότι κουράστηκα. Χωρίς να σημαίνει αυτό ότι είμαι συνεχώς έτσι

_Μαρία: Ναι

_ Καίτη: μπορεί νααα, βάλω στο κασετόφωνο, ξέρω τι, μια μουσική και να χορεύουμε εδώ, και, έχω κι ένααα, ένα (γελάκια) τρίτο, -δε θα γελάμε τώρα- λοιπόν, που μερικές φορές λέω, εεεε, μμμμμμμμ, «μας πήρε το ποτάμι, (γέλια) μας πήρε ο ποταμός» την ...

_Μαρία: την οικονομική κρίση...

_ Καίτη: με κοροϊδεύουν οι φίλες μου και μου λένε, έλα ρε Καίτη, και λέω,  τι να γίνει, «μας πήρε το ποτάμι, μας πήρε ο ποταμός», ίσως είναι μια εξωτερίκευση ρε παιδί μου, το λέω αυτό και ησυχάζω.  Και είπα ότι τώρα θα κάνω μια προσπάθεια να βρω πιοοο, άλλα πράγματα να λέω. Αυτά τα τραγούδια, μας έρχονται στο μυαλό και λέω μας πήρε το ποτάμι. Και ξέρεις πότε το λέω το , «μας πήρε το ποτάμι», όταν την άλλη μέρα, έχω έναν λογαριασμό και βλέπω ένα αδιέξοδο, λέω πω, πω, ότι τέλος πάντων ότι χάσαμε μια σιγουριά, αλλά πάλι, όλα αυτά έχουν να κάνουν με την κατάσταση αυτή εδώ. Ε, να κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.

_Μαρία: Ωραία, Ελένη;

_Ελένη: Για την...

_Μαρία: Για την κατάσταση που βρίσκεσαι τώρα, ε;

_Ελένη: Αυτή τη στιγμή;

_Μαρία: Αυτή την εποχή, αυτό που ζούμε... Με ποιο τραγούδι θα περιέγραφες την κατάσταση που βρίσκεσαι τώρα, αυτή τη στιγμή

_Ελένη: The sound of silence... Darkness...

_Μαρία: Γιατί;

_Ελένη: Εεεε, μου θυμίζει, βέβαια και παλιές εποχές, γιατί είναι παλιό τραγούδι, εεε κι αυτό, η σιωπή που περιγράφει μέσα, άνθρωποι που μιλούν χωρίς να μιλούν, που επικοινωνούν χωρίς να , μου, μου καθρεφτίζει έτσι το...

_Μαρία: Τη σημερινή...

_Ελένη: Τη σημερινή... εποχή, και επίσης, νομίζω, είναι και μια εποχή για σιωπή.

_Μαρία: Μάλιστα

_Ελένη: Για να στραφείς λίγο προς τα μέσα, να ερευνήσεις λίγο ... και τον εαυτό σουουου, και το τι συμβαίνει γύρω σουουου... να πάρεις λίγο αποστάσεις και νααα.... χωρίς να κάνεις κάτι, σαν το σοφό κινέζο που δεν κάνει κάτι, αλλά δεν κάνει κάτι γιατί σκέφτεται. Τι να κάνει παρακάτω.

_Μαρία: Μάλιστα. The sound of silence, λοιπόν. Κι εσύ Κάντια;

_Κάντια: Εγώ δεν έχω γι΄αυτή την περίπτωση κάτι, δεν μούρχεται στο μυαλό κάποιο τραγούδι που ναα εεε εκφράζει αυτό που νιώθω..

_Μαρία: Μάλιστα. Ωραία, κι αυτό το δεχόμαστε. Κορίτσια ευχαριστούμε πάρα πολύ, να σας πούμε, αυτό που λέει ο Γιώργος, ότι ...